Η ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί cookies για την ευκολία της περιήγησης σας. Χρησιμοποιώντας τη ιστοσελίδα αποδέχεστε την χρήση τους.
Time Δευτ.- Παρασκ.: 06:00μμ - 09:00μμ

Λύκειον των Ελληνίδων Λαμίας
Time 22310-22582


«Χριστούγεννα, Πρωτούγεννα, πρώτη γιορτή του χρόνου», καθότι σε κάποια παλαιότερη στιγμή η ίδια μέρα της Γεννήσεως του Χριστού συνέπιπτε και με την αρχή του νέου έτους. Μια βαθιά ριζωμένη προσήλωση του λαού στα πατροπαράδοτα έθιμα που επιζούν από την αρχαιότητα, αποδεικνύουν την ενότητα του έθνους μας, την άρρηκτη συνέχειά του από τότε μέχρι σήμερα, και αποτελούν το καθοριστικό στοιχείο που συνετέλεσε ώστε πολλές από τις παγανιστικές γιορτές των εθνικών που συνέπιπταν μάλιστα με τις τροπές του ηλίου να αντικατασταθούν ή καλύτερα να μετατραπούν σε χριστιανικές και να γιορτάζονται ως μεγάλες δεσποτικές γιορτές.

Έτσι, κατά τα μέσα του 4ου αιώνα, (το 354 μ. Χ.) η 25η Δεκεμβρίου που ήταν η γενέθλιος ημέρα του Μίθρα, του αήττητου θεού Ήλιου, ορίστηκε να γιορτάζονται τα Χριστούγεννα, που είναι πλέον η γιορτή της Γεννήσεως του Χριστού και έκτοτε ο Χριστός είναι ο Ήλιος που δίνει το φως στον κόσμο. 
Με αφετηρία λοιπόν και τον έντονο συμβολισμό του χειμερινού ηλιοστασίου, όταν πλέον – μετά από την πιο μεγάλη νύχτα του χρόνου – το φως αρχίζει να αυξάνεται και η μέρα να μεγαλώνει, η ελπίδα μιας νέας ζωής προετοιμάζεται στα σπλάχνα της γης, μετάβαση δηλαδή, από το χειμώνα στην άνοιξη, οι Δώδεκα μέρες ξεκινούν μέσα στη γέννηση αυτής ακριβώς της ελπίδας, κορυφώνονται με τη συμβολική ενηλικίωσή της διότι την 1η Ιανουαρίου η Εκκλησία τοποθετεί την περιτομή του Κυρίου, και ολοκληρώνονται με την επίσημη ευλογία – μύηση που σηματοδοτεί την έναρξη της θείας αποστολής με τη θεία βάπτιση και τα φώτα.



Όλα αυτά, λοιπόν, μαζί μ’ ένα πλήθος από τελετές γεμάτες σύμβολα, έθιμα και τραγούδια που επικαλούνταν την καλοτυχία και τη γονιμότητα, πέρασαν από την Ελληνορωμαϊκή εποχή στο Βυζάντιο για να καταλήξουν στη νεότερη Ελλάδα, σμίγοντας τον Παγανισμό με τη Χριστιανική λατρεία, επιβεβαιώνοντας από μια ακόμη πλευρά την αδιάσπαστη ιστορική  και πολιτισμική συνέχεια του Ελληνισμού, μεγάλη δυνατότητα του οποίου τελικά είναι αυτή η επιλογή των χρήσιμων και η διατήρησή τους ως μέρος της ιστορικής παράδοσης στις συνήθειες της ζωής και της  έκφρασης των ανθρώπων. Όμως η κοινωνία και η ζωή μέσα στο χρόνο, λόγω των συνθηκών άλλαζε, άλλοτε αργά και σταθερά μέσα στην εξέλιξη της καθημερινότητας κι άλλοτε βίαια από εξωτερικούς παράγοντες και καταστάσεις, όπως ο πόλεμος, η υποδούλωση, η προσφυγιά, η μετανάστευση, η αστυφιλία, αναγκάζοντας πολλούς να μεταφέρουν τα ήθη και έθιμά τους από τις ιδιαίτερες πατρίδες τους σε άλλους τόπους για να τα συγκεράσουν με την εκεί ντόπια παράδοση, γεννώντας μια νέα συνέχεια που φτάνει ως τις μέρες μας.
Η ιδιαιτερότητα της κάθε περιοχής, αλλά και το σμίξιμο των ανθρώπων της στον τόπο μας, μας έδωσε την αφορμή να συναντηθούμε, να ανταλλάξουμε ιδέες και να διαμορφώσουμε από κοινού αυτή τη σημερινή γιορτή που αφιερώνεται στα: «Κάλαντα και τα δρώμενα από τα Επτάνησα, την Κρήτη, τη Μικρά Ασία, τον Πόντο και τη Στερεά Ελλάδα, συγκεκριμένα τη Φθιώτιδα».      

Τα Κάλαντα είναι τραγούδια ευχετικά, είναι εκείνη η χαρούμενη εξόρμηση των παιδιών, στις παραμονές των Μεγάλων Γιορτών που έβγαιναν στους δρόμους – και βγαίνουν – από το χάραμα χτυπώντας τα τρίγωνα και τα τύμπανα και τραγουδούν ευχές και παινέματα σ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας μας με παραλλαγές πολλές φορές, αλλά πάντα αρχίζουν με την περιγραφή του θαυμαστού γεγονότος («Χριστός γεννάται σήμερον…», Άγιος Βασίλης έρχεται…», Σήμερον τα Φώτα και ο φωτισμός…») με την ευλογία της καλής αγγελίας να μας περισκεπάζει, συνήθως περιλαμβάνεται ο υπερβολικός έπαινος («Εσένα πρέπει, αφέντη μου, καράβι ν’ αρματώσεις…) με το καλομελέτημα να φέρνει το τυχερό αποτέλεσμα και το μουσικό μέλος να ολοκληρώνει την τελετουργία, ώσπου στο τέλος όλα δένονται με το καλό φιλοδώρημα της νοικοκυράς που είναι πάντα μια εγγύηση για το φιλικό κοίταγμα της Τύχης.   

Μόλις προ ολίγου, στην αρχή της εκδήλωσης και σημάδι ότι αρχίζει το Δωδεκαήμερο, από την παραμονή των Χριστουγέννων δηλαδή μέχρι τα Θεοφάνεια, είδαμε τον ερχομό των Καλικαντζάρων πάνω στη γη. Οι Καλικάντζαροι, λεγόμενοι και παγανά, είναι ειδικά δαιμόνια, κακοφτιαγμένα και άταχτα, που τρέχουν σαν τρελοί, πειράζουν τους ανθρώπους, βρωμίζουν, κάνουν ζημιές και άλλες σκανταλιές, γιατί «τώρα μόνο βγήκαν από τη γης αποκάτω που ζούσαν όλο το χρόνο και πελεκούσαν με τα τσεκούρια, κατά τη λαϊκή παράδοση, να κόψουν το δέντρο που βαστάει τη γης» και μόλις κοντεύουν να το κόψουν έρχεται ο Χριστός και μονομιάς ξαναγίνεται το δέντρο και τότε χυμούν πάνω στη γη μέχρι τη Βάπτιση του Χριστού που αγιάζονται τα νερά και ξαναγυρίζουν στα έγκατα της γης. Ο λαός μας  με πλήθος μεθόδους, έθιμα και αποτρεπτικά σύμβολα, προσπαθεί να απομακρύνει από τα σπίτια του τους Καλικαντζάρους, με τη φωτιά, αλλά και με καλοπιάσματα, γλυκά και άλλα που αφήνουν στα κατώφλια.   

Δογματικώς, η Βάπτιση του Ιησού έχει μεγάλη σημασία γιατί συμβολίζει την παλιγγενεσία του ανθρώπου, κατά την αντίληψη του λαού είναι «μεγάλη γιορτή, θεότρομη», γιατί τότε αγιάζονται τα νερά και φεύγουν τα παγανά. Ο αγιασμός των υδάτων γίνεται κατ’ αρχάς την παραμονή των Θεοφανείων στην εκκλησία και λέγεται «πρωτάγιαση ή φώτιση. Ο ιερέας περιέχεται όλα τα σπίτια και ραντίζει μ’ ένα κλωνί βασιλικού όλους τους χώρους του σπιτιού. Την πρωτάγιαση τη ρίχνουν και στα κτήματα και στις βρύσες. Σε πολλά μέρη η νοικοκυρά χύνει αποβραδίς την παραμονή το νερό από τα λαγήνια για να πάρει το πρωί καινούργιο, αγιασμένο. Πολλοί φυλάνε τη στάχτη από την παραστιά και το πρωί, πριν πάνε στην εκκλησία τη ρίχνουν ολόγυρα στις τέσσερις γωνίες του σπιτιού γιατί, όπως πιστεύουν έχει αποτρεπτική δύναμη και διώχνει μακριά κάθε κακό.
Ο Μεγάλος Αγιασμός τελείται την ημέρα των Θεοφανείων που γίνεται η κατάδυση του Σταυρού στη θάλασσα, στα ποτάμια λίμνες ή δεξαμενές με μεγάλη επισημότητα. Όταν ο ιερέας ρίξει το Σταυρό στο νερό, βουτηχτάδες ρίχνονται στα κρύα νερά και αγωνίζονται ποιος θα βρει και θα φέρει στην επιφάνεια το Σταυρό. Με την κατάδυση του Σταυρού η καθαρτική δύναμη που, κατά τη λαϊκή πίστη, έχει το νερό, ενισχύεται ακόμη περισσότερο. Σε πολλά παράλια μέρη οι κάτοικοι φέρνουν και τα γεωργικά εργαλεία και τα πλένουν με το θαλασσινό νερό. Αυτό θυμίζει τη γιορτή των «πλυντηρίων» στην αρχαία Αθήνα, οπότε οι Αθηναίοι μετέφεραν το άγαλμα της θεάς Αθηνάς σε πομπή στη θάλασσα του Φαλήρου και το έπλεναν. Και κατά τα Βυζαντινά χρόνια οι γυναίκες έπλεναν στα αγιασμένα νερά της θάλασσας και τις ιερές εικόνες, μικρά δείγματα της κληρονομιάς των εθίμων.

Λύκειον των Ελληνίδων Λαμίας
Τετάρτη 4 Ιανουαρίου 2012
Ώρα 7.30  μ. μ.
Αφροδίτη Θεοδώρου

 

Τσαγανός Ευάγγελος

Ο Τσαγανός Ευάγγελος γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1976 και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Λαμία.. Τα πρώτα του χορευτικά βήματα τα έκανε, εκτός από τα γλέντια στην γενέτειρά του πατέρα του (Μοσχοκαρυά Φθιώτιδας), αλλά και την γενέτειρα της μητέρας του (Κατερίνη Πιερίας), στις αίθουσες του Λυκείου Ελληνίδων Λαμίας.

Το 1994 εισήχθη στο Τμήμα Επιστήμης και Φυσικής Αγωγής Σερρών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, από το οποίο αποφοίτησε το 1999, ενώ το 2000 ξεκίνησε την μεταπτυχιακή του διατριβή στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης (Κατεύθυνση προπονητικής στο Τ.Ε.Φ.Α.Α. Κομοτηνής.

Τα χορευτικά του βήματα συνεχίστηκαν, στο διάστημα της φοιτητικής του ζωής, σε πολλούς συλλόγους της περιοχής των Σερρών.

Ως δάσκαλος χορού ξεκίνησε τα πρώτα του βήματα το 1997 σε πολλούς συλλόγους και σωματεία του νομού Σερρών μεταξύ των οποίων και στο ΛτΕ Σερρών(2000-2009).

  • Έχει παρακολουθήσει και συμμετέχει ανελλιπώς  σε πολλά σεμινάρια και συνέδρια με βασικό θέμα τον Λαϊκό μας Πολιτισμό μεταξύ των οποίων και:
  • Διεθνή Συνέδρια για την Έρευνα του Χορού, Δ.Ο.Λ.Τ. ( Διεθνής Οργάνωση Λαϊκής Τέχνης ).                 
  • Σεμινάρια Παραδοσιακών χορών Λ.Ο. «ΟΙ ΑΛΜΩΠΕΣ», Αριδαία.
  • Συναντήσεις Προέδρων, Εφόρων Χορού και δασκάλων χορού, Κεντρικό Λύκειο Ελληνίδω.

 Σε πολλά συνέδρια συμμετείχε σε ανακοινώσεις, ως συγγραφέας

  • Διπλωματική εργασία με θέμα : « Αναφορά στη ζωή των Σαρακατσάνων και στα παραδοσιακά στοιχεία που συνθέτουν τον πολιτισμό τους ».Τ.Ε.Φ.Α.Α. Σερρών.
  • Εργασία με θέμα : « Σημειώσεις για την παρουσία των χορευτών στη σκηνή». Τ.Ε.Φ.Α.Α. Σερρών.
  • Δεύτερος συγγραφέας σε εργασία με θέμα : « Διαχρονικές συνδέσεις του κύκλιου χορού των Βλαχοφώνων ». Σέρρες, 1ο Πανελλήνιο Συνέδριο Λαϊκού Πολιτισμού.
  • Δεύτερος συγγραφέας σε εργασία με θέμα : «Εθνοκοινωνιοϊστορία: «Μια μέθοδος προσέγγισης του πολιτισμικού περιβάλλοντος των Βλάχων». 8οΔιεθνές Συνέδριο Κομοτηνής.
  • Ανακοίνωση εργασίας-πόστερ με θέμα : « Μορφολογική ανάλυση των κλέφτικων χορών των Σαρακατσαναίων του Νομού Σερρών ».8ο Διεθνές Συνέδριο Κομοτηνής.
  • Δεύτερος συγγραφέας σε εργασία με θέμα : « Μουσικοχορευτική παράδοση των ντόπιων κατοίκων του Νομού Σερρών ». 8ο Διεθνές Συνέδριο Κομοτηνής.
  • Πρώτος συγγραφέας σε εργασία με θέμα : « Μορφολογική ανάλυση των χορών των ντόπιων κατοίκων του χωριού Βαμβακοφύτου του Νομού Σερρών ».9ο Διεθνές Συνέδριο Κομοτηνής.

Επίσης δίδαξε παραδοσιακούς χορούς σε σεμινάρια για ξένους ( Αρχαία Άβδηρα Ξάνθης,  Μεγάλη Παναγιά Χαλκιδικής, Οδησσό, Παρίσι , Φρανκφούρτη, Αυστραλία, Βερολίνο, Λύων, Νάπολι κ.α.)

Αποτέλεσε μέλος της οργανωτικής επιτροπής του Συνεδρίου Λαϊκού Πολιτισμού που πραγματοποίησε το Τ.Ε.Φ.Α.Α. Σερρών, και ιδρυτικό μέλος του Κ.Λ.Ε.Μ.Σ ( Κέντρου Λαογραφικών Ερευνών και Μελετών Σερρών), διοργανώνοντας σεμινάρια παραδοσιακού χορού στις γιορτές των Χριστουγέννων κάθε χρόνο.

Τέλος συνεργάζεται τα τελευταία 12 χρόνια με το σύλλογο «Οδύσσεια-Περίπολοι και Ανακαλύψεις», που εδρεύει στο Παρίσι και έχει σκοπό τη διάδοση της Ελληνικής Γλώσσας και Πολιτισμού.

Λάππα - Πασπάλη Αναστασία

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη πόλη της Λαμίας, όπου από τριών ως δεκαέξι ετών ασχολήθηκε με τον κλασικό και μοντέρνο χορό, λαμβάνοντας μέρος σε παραστάσεις.Ταυτόχρονα από το 1983 είναι μέλος του Λυκείου Ελληνίδων Λαμίας ως χορεύτρια και από το 2005 ανήκει και στη διδακτική του ομάδα. Τέλος ασχολήθηκε στα μαθητικά της χρόνια με το χώρο του κλασσικού αθλητισμού και συγκεκριμένα υπήρξε αθλήτρια του στίβου με πανελλήνιες διακρίσεις.

Το 1999 ως φοιτήτρια των Τ.Ε.Φ.Α.Α. εκπροσώπησε την Ελλάδα σε ομαδικό πρόγραμμα ρυθμικής γυμναστικής στο παγκόσμιο φεστιβαλ χορού – γυμναστραδα του Goteborg της Σουηδίας. Το 2001 αποκτά πτυχίο aerobics instructor από την ιδιωτική σχολή IFA. Αξίζει να σημειωθεί η συμμετοχή σε σεμινάρια μουσικοκριτικής αγωγής και θεατρικού παιγνιδιού.

Από το σημείο αυτό και μετά ασχολείται επαγγελματικά διδάσκοντας ρυθμική γυμναστική και παραδοσιακούς χορούς σε νηπιαγωγεία, σχολεία, γυμναστικούς συλλόγους και γυμναστήρια στην Αθήνα, τη Λαμία και τη Χαλκίδα.  Το 2010 ιδρύει το γυμναστήριο Εν Κινήσει του οποίου ηγείται και καθοδηγεί την ομάδα μέχρι σήμερα.

Τέλος έχει συμμετάσχει κατά καιρούς με τις χορευτικές ομάδες που ήταν υπεύθυνη σε παραστάσεις, event, σε διαγωνισμούς καθώς και σε συνέδρια χορού.

Χουσιανίτου Σταυρούλα

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Λαμία. Είναι πτυχιούχος ΤΕΦΑΑ Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Παράρτημα Σερρών, με ειδικότητες στους ελληνικούς παραδοσιακούς  χορούς και στην ρυθμική αγωνιστική γυμναστική. Από τα 5 της χρόνια ξεκίνησε κλασσικό χορό και δύο χρόνια αργότερα μπήκε στην αγκαλιά του ΛτΕ Λαμίας σαν μαθήτρια και αργότερα έγινε και μέλος της μεγάλης χορευτικής ομάδας.

Εδώ και μία δεκαετία ανήκει και στην διδακτική ομάδα του ΛτΕ Λαμίας.

Έχει παρακολουθήσει δεκάδες σεμινάρια χορού ανά την Ελλάδα και έχει και η ίδια διδάξει σε σεμινάριο για άγγλους, βέλγους, ολλανδούς  και γερμανούς στην Θάσο και την Αριδαία.

Ασχολείται ενεργά και με τα δύο αντικείμενά της στην περιοχή της Φθιώτιδας.

 

Καλαθάς Κωνσταντίνος

Γεννήθηκε στη Λαμία το 1962. Σπούδασε στην Παιδαγωγική Ακαδημία Λαμίας κι έκαμε την εξομοίωση του πτυχίου του στο Πανεπιστήμιο των Ιωαννίνων (Σχολή Επιστημών της Αγωγής). Εργάζεται ως δάσκαλος και υπηρετεί στην  Πρωτοβάθμια Εκπ/ση.  Είναι γέννημα-θρέμμα του Λυκείου των Ελληνίδων Λαμίας, ασχολούμενος από το 1980  με  τον παραδοσιακό χορό, ως μέλος της  χορευτικής ομάδας του Λυκείου μας αρχικά.

Στη συνέχεια ως δάσκαλος του Λυκείου από το 1986, διδάσκοντας στις παιδικές και εφηβικές ομάδες του, αλλά και σε συλλόγους της πόλης της Λαμίας και της Φθιώτιδας γενικότερα. Από το 2004 μέχρι σήμερα είναι ο υπεύθυνος των χορευτικών ομάδων του Λυκείου και συντονιστής της Διδακτικής ομάδας αυτού.

Ριμπάς Χαράλαμπος

Ο Χαράλαμπος Ριμπάς γεννήθηκε στην Κυπαρισσία Μεσσηνίας.

Σπούδασε Βυζαντινή Μουσική με τον Λυκούργο Αγγελόπουλο στο Ωδείο «Ν. Σκαλκώτας» και συνέχισε τις σπουδές του στο Τμήμα Μεταπτυχιακής Επιμόρφωσης του Ωδείου Αθηνών στις θεματικές ενότητες: «Βυζαντινή Εκκλησιαστική Μουσική (Ψαλτική), τεχνική της σύνθεσης του μέλους στην Ανατολική Μουσική (Ήχος και Μακάμ), μουσική σημειογραφία και παλαιογραφία».

Είναι Πτυχιούχος της Σχολής «Σπουδές στον Ελληνικό Πολιτισμό» του ΕΑΠ και μεταπτυχιακός φοιτητής στη Σχολή «Επιστήμες της Αγωγής» του ΕΑΠ. Έχει λάβει μέρος και έχει διδάξει σε σημαντικά διεθνή επιστημονικά συνέδρια και σεμινάρια στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Είναι μέλος της Ελληνικής Βυζαντινής Χορωδίας από το 1991, με εκατοντάδες συναυλίες σε Ευρώπη, Αμερική, Ασία, καθώς και ηχογραφήσεις,  ραδιοφωνικές μεταδόσεις, ακολουθίες και καλλιτεχνικές συνεργασίες. Από το 1995 έχει διατελέσει Πρωτοψάλτης σε ναούς των Αθηνών και της επαρχίας, ενώ από το1997 διδάσκει σε Σχολεία και Ωδεία των Αθηνών και της επαρχίας, όπου διδάσκει και διευθύνει Παραδοσιακές Χορωδίες και Βυζαντινούς Χορούς.

Είναι καθηγητής της Ελληνικής Παραδοσιακής Μουσικής στο Μουσικό Σχολείο Λαμίας από το 2001. Παράλληλα, διευθύνει από την ίδρυσή του το Σύνολο Παραδοσιακής Μουσικής του Σχολείου, έχοντας παρουσιάσει έντονη συναυλιακή δραστηριότητα και συμμετοχή σε εκδηλώσεις, παραστάσεις, διαθεματικές εργασίες και λοιπές δραστηριότητες. Για το έργο του έχει κατ’ επανάληψη βραβευθεί σε Πανελλήνιο και Περιφερειακό επίπεδο.

Από το 2016 είναι συνεργάτης του Λυκείου Ελληνίδων Λαμίας, όπου διδάσκει και διευθύνει το Σύνολο της Παραδοσιακής Χορωδίας.